วันเสาร์ที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2552

คุณพ่อ คุณแม่มือใหม่








หลังจากที่ฟ้าใสคลอดออกมาตั้งแต่วันเสาร์ที่ 23 พ.ค. เราก็อยู่โรงพยาบาลกัน 4 วัน เพื่อให้ทั้งแม่และลูกแข็งแรง พอวันอังคารที่ 26 พ.ค. พ่อกับแม่ รวมทั้งคุณตา คุณยายก็พาฟ้าใสกลับบ้านเราแล้วจ๊ะ ยินดีต้อนรับเข้าสู่บ้านของเรานะจ๊ะ

พอเข้าบ้าน ก็เริ่มต้นด้วยการให้คุณพ่อไหว้เจ้าที่เจ้าทาง เพื่อบอกกล่าวว่าเรามีสมาชิกใหม่เข้ามาเพิ่มในบ้าน ซึ่งก็รวมถึงคุณตาคุณยาย ที่ต้องย้ายเข้ามาอยู่กับพ่อและแม่ เพื่อมาช่วยเลี้ยงฟ้าใสด้วย หลังจากนั้นคุณพ่อก็ต่อเปลไว้ให้ลูกนอน รวมถึงพ่อกับแม่ต้องอพยพของใช้มานอนข้างล่างด้วยกันกับลูกในห้องหนังสือ เพราะแม่เองยังขึ้นบันไดไม่สะดวกนัก และเลี้ยงลูกข้างล่างก็น่าจะสะดวกกว่า

ช่วง 2 วันแรกฟ้าใสกินแล้วก็นอนตลอดเลยจ๊ะ ไม่งอแง เป็นเด็กเลี้ยงง่ายมากๆ แต่พอเข้าวันที่ 3 ฟ้าใสเริ่มมีฤทธิ์ เพราะหนูเริ่มงอแง และตื่นบ่อยขึ้น หนูจะร้องไห้หลังกินนมเสร็จ ซึ่งพ่อกับแม่ก็ไม่รู้ว่าหนูเป็นอะไร ปวดท้องหรือป่าว หรือมีอะไรมารบกวนหนู แม่ก็ให้พ่อไปไหว้บอกผีบ้านผีเรือนกันอีกรอบ เผื่ออะไรจะดีขึ้น แต่ก็ไม่ดีขึ้น หนูก็ยังคงงอแงอยู่ และถ้าพอหนูงอแงคุณพ่อก็ต้องอุ้มเดิน เดินซักพักใหญ่ๆ หนูก็จะหลับ แต่ก็จะตื่นอีก เป็นอย่างนี้ตลอด ตอนหลังพ่อกับแม่เพิ่งมารู้ว่า ลูกกินนมไม่อิ่ม เพราะคุณหมอบอกว่าลูกน้ำหนักลด อาจเพราะกินนมไม่พอ ซึ่งจุดนี้ทำให้พ่อกับแม่เปลี่ยนวิธีให้นมหนูจากการดูดจากอกมาเป็นดูดจากขวดแทน
และถึงแม้หนูจะน้ำหนักขึ้น แสดงว่ากินนมอิ่ม แต่หนูก็ยังคงร้องไห้อยู่ทุกคืน คุณพ่อก็ต้องอุ้มหนูเดินจนกว่าหนูจะหลับ จนตอนนี้หนูก็ติดมือคุณพ่อไปแล้ว

พ่อกับแม่อยากให้หนูพูดได้จัง จะได้บอกได้ว่าหนูเป็นอะไร แม่ไม่อยากเห็นหนูร้องไห้ เพราะน่าสงสารมาก พ่อกับแม่ก็เพิ่งมีหนูเป็นคนแรก อาจต้องปรับตัวและค่อยๆเรียนรู้ไปเรื่อยๆ นะจ๊ะ อย่าโกรธพ่อกับแม่นะ

อย่างอแงเลยนะลูกรัก เป็นเด็กดี เลี้ยงง่ายๆ โตไวๆ นะจ๊ะ เราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไงจ๊ะ

วันเสาร์ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2552

กำเนิดฟ้าใส



ฟ้าใสออกจากพุงคุณแม่เมื่อวันเสาร์ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 เวลา 10:14 ที่โรงพยาบาลพญาไท2 ซึ่งก่อนคลอดแม่น้ำเดินตั้งแต่วันศุกร์ที่ 22 พฤษภาคม เวลาน่าจะเกือบ 3 ทุ่ม ตอนนั้นแม่นั่งทำงานอยู่ มันเป็นวันที่ต้องปิด Defect ให้หมด เพราะเป็นวันสุดท้ายของการทำ UAT แม่เลยกลับดึก และวันนั้นแม่ยอมรับว่าเครียดมาก มันอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ลูกของแม่ต้องคลอดก่อนกำหนด ซึ่งตอนนั้นลูกเพิ่งได้ 36 weeks จริงๆ ถ้าให้สมบูรณ์ควรจะเป็น 38 weeks จ๊ะ

ตอนคลอดแม่ก็เฝ้าภาวนา โดยสวดคาถาชินบัญชรแบบบทย่อ เพื่อให้ลูกออกมาแข็งแรงสมบูรณ์ เพราะการคลอดก่อนกำหนด อาจทำให้ลูกของแม่ต้องเข้าตู้อบ แต่แล้วเมื่อลูกออกมา ลูกก็ร้องเสียงดังลั่นเลย แม่ใจชื้นขึ้น แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้ จนพยาบาลอุ้มลูกมาให้พ่อกับแม่ดู แม่ก็รู้ว่าลูกของแม่แข็งแรงและไม่ต้องเข้าตู้อบ หนูออกมาด้วยน้ำหนักตัว 2940 กรัม ถึงจะน้อยไปนิด แต่ก็ไม่เป็นไรเนอะ มาโตกันนอกพุงแม่ก็ได้เนอะ
พ่อกับแม่ ตั้งชื่อหนูว่า "วรวลัญช์" ซึ่งแปลว่า ผู้มีลักษณะอันประเสริฐ ที่มาของชื่อก็จาก Web site นี่แหละลูก พ่อกับแม่หาเตรียมไว้ทั้ง 7 วัน เพราะไม่รู้แน่ว่าหนูจะคลอดวันไหน ปรากฏว่าชื่อนี้เป็นชื่อที่ลงตัว และมี ว แหวน นำหน้าเหมือนชื่อพ่อ ก็ตกลงใช้ชื่อนี้นะจ๊ะ
"ด.ญ. วรวลัญช์ กมลพรวิจิตร"
น้องฟ้าใส

ความรู้สึกของคุณพ่อเมื่อเจอหน้าฟ้าใสครั้งแรก
พ่อเห็นลูกสาวครั้งแรกตอนที่คุณหมอดึงฟ้าใสออกมาจากท้องแม่ แต่พ่อเก็บภาพไม่ทัน เพราะคุณพ่อไม่แน่ใจว่าหมอเค้าจะให้ถ่ายรึป่าว ก็เลยได้มาถ่ายรูปลูกตอนที่เค้าเช็ดไขออกจากตัวและก็ตรวจสุขภาพปอด พ่อดีใจที่สุดเลยนะที่ได้เห็นหน้าลูกฟ้าใส หลังจากรอมาตั้ง 36 อาทิตย์แนะ ลูกสาวพ่อออกมาร้องเสียงดังมากเลยนะ

ความรู้สึกของคุณแม่เมื่อเจอหน้าฟ้าใสครั้งแรก
คำแรกที่แม่ถามพยาบาล คือลูกน้ำหนักเท่าไหร่ เพราะแม่ยังไม่เห็นลูก และแม่กลัวลูกจะตัวเล็กไป แต่ตอนนั้นเค้ายังไม่ชั่งน้ำหนักลูก แล้วเค้าก็อุ้มลูกมาให้แม่ดู แม่ดีใจที่สุดที่ได้เห็นหน้าหนู ลูกสาวที่แม่รอคอย แม่หอมแก้มหนูพร้อมกับน้ำตาแห่งความปลื้มใจ แม่รักลูกนะจ๊ะ

ฟ้าใสในพุงแม่


หลังจากที่แม่เริ่มเขียนบทความ แม่ก็กลับมานั่งนึกว่า เอ้! แม่เริ่มรู้ว่าแม่ท้องเมื่อไหร่นะ แม่ก็เริ่มกลับไปหาข้อมูลเท่าที่พอจะจำได้จ๊ะ
ที่แม่เริ่มรู้สึกว่าท้อง ก็เพราะแม่เพลียอยู่บ่อยๆ และก็มีอาการคลื่นไส้ ที่สำคัญ คือ ตอนกลางวันชอบหนีพ่อขึ้นไปนอนข้างบนอีกต่างหาก แม่เลยชักสงสัยอาการแปลกๆ พวกนี้ เลยคิดว่าตัวเองจะท้อง ก็เลยไปซื้อแผ่นตรวจการตั้งครรภ์มาทดสอบดู ปรากฏว่าขึ้นแถบสีแดง นั่นหมายถึงแม่ตั้งท้อง แม่รีบบอกพ่อ พ่อก็ยังทำหน้างงๆ "ไรว้า" แม่คิดในใจ "นี่แม่ท้องนะ ไม่ได้เป็นหวัด ตื่นเต้นหน่อยดิ" ก็ยังคงคิดในในอยู่ พ่อคงงงมั้ง แต่แม่ก็ไม่รู้ว่าพ่อคิดไรอยู่ ไว้หนูถามพ่อเองละกันนะจ๊ะ แต่แล้วด้วยความไม่แน่ใจ แม่เลยซื้อแผ่นทดสอบมาตรวจอีกครั้ง ผลก็ยังคงออกมาเหมือนเดิม แน่แล้ว แม่กำลังมีหมูน้อยจริงๆด้วย เราเลยตัดสินในไปหาหมอเพื่อความแน่ใจ ผลปรากฏชัดเจน "คุณกำลังตั้งครรภ์ค่ะ"

พ่อพาแม่ไปหาหมอเมื่อวันที่ 28ตุลาคม2551 พอรู้ว่าท้อง หมอของเรา คุณหมอศิริอร ก็ให้แม่ไปทำอุลตราซาวน์ เพื่อตรวจสอบอายุครรภ์ ปรากฏว่าตอนนั้นหนูอายุได้ 6สัปดาห์ กับ 5วัน ด้วยขนาด1cm. หัวใจหนูเต้นด้วยแหละ แม่ได้ยินเสียงหัวใจหนูจากเครื่องอัลตราซาวน์ หนูมีชีวิต แม่มีตัวเล็กๆ อยู่ในพุง มหัศจรรย์ที่สุดเลยลูก

แม่กับพ่อกลับบ้านด้วยหัวใจชื่นบาน แต่แม่ก็มีเรื่องต้องระวัง แม่มีเนื้องอกที่ต่อมใต้สมอง การตั้งครรภ์มีผลข้างเคียง ที่อาจจะทำให้ต่อมนี้โตขึ้น จนอาจทำให้แม่ตาบอด หมอที่ดูแลเรื่องนี้ให้แม่ เคยบอกว่ายังไม่อยากให้แม่มีลูก เพราะไม่อยากใหเกิดปัญหาที่ต้องตัดสินใจที่ต้องเลือกถ้าเนื้องอกมันโตขึ้นจริงๆ ซึ่งมันคงโหดร้ายกับแม่มาก แต่เราโชคดี เพราะเราคงทำบุญร่วมกันมา แม่จึงมีหมูน้อยที่น่ารักของแม่มาจนถึงวันนี้

พ่อดูแลแม่และหนูดีมาก หนูอย่าลืมขอบคุณพ่อนะลูก พ่อทำทุกอย่างให้แม่ จนแม่กลายเป็นคนขี้เกียจแล้ว เราดูแลหนูอย่างดีที่สุด เตรียมของใช้ เตรียมตั้งชื่อ และเปลี่ยนพฤติกรรมของตัวเอง เช่นการเลิกกินกาแฟ ที่แสนจะอร่อย โอ้! มันหอมยั่วยวนมาก ขอแอบจิบนิดนึงนะ อิอิ

พ่อกับแม่ดีใจนะลูก ที่หนูจะมาเป็นส่วนของชีวิตเรา หนูน่ารักมากที่มาอยู่กับแม่ในจังหวะที่ดี ตอนนั้นแม่กับพ่อเรียนจบโทพอดี เหลือแค่รอรับปริญญาเท่านั้นเอง

เราเฝ้านับวันรอที่จะได้เจอหน้าหนู จนมาวันนี้เราก็เจอกนแล้วนะ ลูกรักของแม่

เกี่ยวกับ Blog



Blog นี้คุณพ่อกับคุณแม่เขียนให้กับฟ้าใสเมื่อตอนที่ฟ้าใสถือกำเนิดออกมา เป็นบันทึกความทรงจำต่างๆ ของฟ้าใส เผื่อวันนึงฟ้าใสโตขึ้นและอยากรู้ว่าตัวเองเติบโตมาอย่างไร ก็สามารถเข้ามาอ่านใน Blog นี้ได้จ๊ะ



พ่อกับแม่ดีใจที่หนูเกิดมาเป็นลูกของพ่อกับแม่ และยินดีต้อนรับหนูเข้าสู่ครอบครัวของเรานะจ๊ะ